ஒருவர் மனதை ஒருவர் அறிய…..

ஒருவர் மனதை ஒருவர் அறிய

உதவும் சேவை இது

வாழ்வை, இணைக்கும் பாலமிது

இந்தப் பாடல் 60 களில் வந்த ஒரு ஜெய்சங்கர் படத்தில், அவர் தபால்காரராக பாடிக்கொண்டு செல்வதாக அமையப்பெற்றது. யோசித்துப் பார்த்தால் முன்பெல்லாம் (1970 க்கு முன் வந்த) திரைப்படங்களில் இது போன்ற சேவைகளைப் பற்றி புகழ்ந்து பாடும் பாடல்கள் வரும். அப்படி தபாலின் மகத்துவத்தை விளக்குவதாக இந்தப்பாடல் அமைந்துள்ளது. வெகு நாள் கழித்து இந்தப்பாடலை நான் கேட்டபோது தபால் என்ற ஒரு நல்ல நண்பனை இழந்துவிட்டது போல் ஒரு சோகம் என்னை ஆட்கொண்டது உண்மை. ஒரு காலத்தில் மக்களிடையே, ஒரு இன்றியமையாத தொடர்பு சாதனமாக இருந்த கடித முறையும் தபால் சேவையும் இன்று உருவிழந்து, பொலிவிழந்து ரயில், பஸ் டிக்கெட் விற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது காலத்தின் கோலம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ‘பழையன கழிதல் என்பது நியதி என்றாலும், நமது நெருங்கிய வயதான உறவினர் இறந்தபின் வரும் ஒரு வெற்றிடம் போல் ஒரு சோகத்தை இது ஏற்படுத்துகிறது. 1966 இல் எனது பள்ளியில், எங்களை ஒரு பெரிய தபால் நிலையத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, அதன் சேவைகளை விளக்கியபோது அந்த வயதில் மிக மலைப்பாக இருந்தது.  (இப்போதும் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய அரசு நிறுவனமான அது ஆற்றிய சேவைகளை நினைத்தால் மலைப்பாகத்தான் இருக்கிறது). அவர்கள் வெகு லாவகமாகவும், வேகமாகவும் தபால்களின் மீது முத்திரை குத்தும் அழகு இன்றும் என் கண்களில் நிற்கிறது. மணி ஆர்டர், தந்தி என்று பற்பல வகையான கடித வகைகளை பரந்த இந்திய கண்டம் முழுவதும் சென்றடையும்படி அவர்களின் உழைப்பு செய்தது. உலகின் மிகச் சிறந்த நாடுகளின் சேவையைவிட, நம் நாட்டு தபால் சேவை சிறப்பானது என்பது சத்தியம். எந்தக் காடு மலை மேடானாலும் தவறாது கடிதங்கள் சென்று அடையும் என்ற உத்தரவாதம் நமக்கு இருந்தது. ஒரு மிதிவண்டியைத் தவிர வேறு வாகனங்களில் தபால்காரர்கள் சென்று நான் கண்டதில்லை. மழை வெயில் காற்று என்று பாராமல் நம்மை வந்து அடையும் கடிதங்களைப் பார்க்கும்போது அதை நம்மிடம் சேர்க்கும் அந்த நபரை எப்படி மறக்க முடியும்? தபால்காரரைப் போல் ஒரு நல்ல குடும்ப நண்பர் கிடைப்பாரா என்று கிராம மக்களைக் கேட்டுப் பாருங்கள். பல படிப்பறிவில்லாத மக்களுக்கு வரும் கடிதங்களைப் படித்துக் காட்டி, அவர்கள் முகத்தில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சியால் தான் வந்த மோசமான சாலையின் துன்பத்தையும் மறக்கும் அந்த தபால்காரர்கள், அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒருவரானவர். மக்கள் அன்புடன் தரும் மோரின் குளிர்ச்சியால் இன்னும் செல்ல வேண்டிய தூரத்தையும் மறக்கும் அவர்கள் செய்தது ஒரு ஒப்பற்ற சேவையே ஆகும். தபால் தலைகள் சேகரிப்பு என்னும் ஒரு பொழுபோக்கு உலகளாவிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றது என்பது இன்றும் உண்மை. அதில் ஈடுபடாத சிறுவர் சிறுமியர் அக்காலத்தில் மிகவும் குறைவு. ஒரு காலத்தில் வீதிக்கு வீதி வைக்கப்பட்ட அந்த சிவப்பு தபால் பெட்டி ஒரு கம்பீர தலைவனைப் போல் காட்சியளிக்கும். இப்போது அவைகள் எல்லாம் மறைந்து போயின. லண்டனில் இன்றும் சிவப்பு தபால் பெட்டிகள் நினைவுச் சின்னமாக வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன; ஆனால் நம்மூரில்?  இ மெயில் ஆக்ரமிப்பு வந்தபின்னர் நமது பழைய தபால் ‘நத்தை மெயில் என்று அழைக்கப்படுவது சோகம். நத்தை போல் மெதுவாக வந்தாலும், அந்த தபால் ஏந்தி வந்த சொந்தங்களின் கையெழுத்து பிரதிகள் நமக்கு அளித்த மகிழ்ச்சியை மின்னணு அஞ்சல் சத்தியமாகத் தர முடியாது. தாய், தந்தை, மனைவி, மகன், மகள் என்று விதவிதமான கையெழுக்களை தபால் மூலம் பார்க்கும்போது அவர்களையே நேரில் பார்ப்பது போன்ற அந்த உணர்வை இப்போது பெற முடியுமா?  சேகரித்து வைக்கப்பட்ட பழைய கடிதங்கள் ஒரு தலைமுறையின் வரலாற்றையே சொல்லக்கூடிய வல்லமை பெற்றது.  பொங்கல், புத்தாண்டு மற்றும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் தேர்வு செய்து, வாங்கி உறவுகளுக்கும் நண்பர்களுக்கும் நமது கையெழுத்திட்டு அனுப்பும்போது கிடைத்த மகிழ்வு, 123 க்ரீட்டிங்ஸ். காம் மூலம் இ மெயிலில் அனுப்பும்போது கிடைப்பதில்லை. அச்சடிக்கப்பட்ட வாழ்த்து மடல்கள் எல்லாம் வழக்கொழிந்து போனது வருத்தமே. வாழ்க்கையே ஒரு விரைவு ஓட்டத்தில் எல்லோருக்கும் ஓடும்போது, தபால் என்று பழங்கதை பேசுவது  பொருத்தம் இல்லை என்றாலும், அந்த இனிய அனுபவங்களை மீண்டும் பெற முடியாது என்ற ஏக்கம் மிஞ்சுவதை, தவறு என்று சொல்ல முடியுமா?

 

Religion or Humanism?

Since 2014 in India, we see the surge of religious ‘war of words’ between different religions in the social media, as well as in the television and press media. It is worse now (at least seems to be) when compared to Shri. Atalji’s rule during 1999-2004. There are enough reasons for that. The social media network was not available at that time to spread venomous messages. Shri. Vajpayee was considered a moderate gentleman, who did not consider the RSS agenda very much. His team did not contain people whose speeches created any religious controversies. The opposition somehow accepted him and did not irritate him every other day with unnecessary protests. But Mr. Modi’s phenomenal rise to become the Prime minister of a majority govt. and almost an annihilation of the Congress and opposition parties, have created the present day chaos. Opposition is surprised that despite the unpopular steps which Modi took in economical and administrative fronts, still BJP seems to win many state elections! Hence naturally the wounded foes join together against him everywhere, and creating a hysteria about threat to other religions. Probably that is the only weapon left with them. ‘Secularism threat’ is their slogan. Some fringe Hindu religious groups who create problems in many states, help their agenda indirectly.

It is often told that all religions preach peace and they are created to help us to be good human beings. Is it so? Well, I doubt it. Religious preaching can be interpreted in different ways by different persons. It is only the religious leaders, who spoil the humanity by their wrong interpretations, and push people to the edge. I shall narrate a small story here, which I have heard in my very young age and it had occupied my heart like a carving! A guru was returning after the river bath, along with his gurukulum disciples; he was teaching them about, how God is present in every living being in the world. He told that, if a human being lives his life in a disciplined, honest and good way with respect for others, God will never punish him. On their way, they saw people running in the opposite direction, chased by a raging bull. They saw the bull’s owner shouting at them to run into the nearby houses to escape from the bull’s fury. The Guru advised all the disciples to run; but one disciple refused to do so and he told the guru that he wanted to test guru’s teaching about God. He said that if God is in every living being, He might be inside that raging bull too. Since the disciple was an honest boy, the God inside the bull would do no harm to him. Hence, despite the warning he stood in the middle of the street. The bull just hit him and threw him on the roadside. Then the guru returned back from the safe place to help him. The disciple told the guru that his teaching was wrong as the God in the bull punished him. The guru replied that the same God warned him thru the bull’s owner and others to run to a safe place. Since he didn’t listen to God’s words, but blindly believed only the guru’s words, he got the punishment!

This story taught me that blind faith in anything is not rationale. God gave human beings a special gift – the sixth sense. He has given us a good brain to see, hear, think, interpret, analyze and solve any problem. Otherwise science would not have developed to this extent. If God is kind enough to give an excellent thinking brain to us, then why can’t we use it properly?  We should not believe anything blindly and have a faith in anything blindly. Blind faith leads to fanaticism only. There are enough fanatics in every religion. Fanaticism leads to hatred against fellow human beings. Hatred leads to crimes upto terrorism! That is the reason for the chaotic state of the world today. If religion preaches violence please prepare to shun the religion. Humanism should get the priority over religion. During disaster times such as flood, storm or earthquake, religions disappear and humanism takes over all over the world. Why can’t it continue forever? Do we need disaster every time, to prove that we are human beings with good heart? Please keep your God inside your heart, keep your religion inside your house, come out and behave as persons with love and humanism. We are not born to protect religions, but to live as good human beings. There should be only one faith: faith in the fellow human being! Hence please do not spread religious hatred thru social media; discuss about protecting a good and healthy environment for us and our future generations. If you do not like a political party, show your anger in the elections. Remember, our political leaders come from us only!

Anbe Sivam! (Love is God)

 

 

 

 

 

 

வெற்றிக் கூட்டணி

தமிழ்த் திரையுலகம், தமிழ் மக்களின் வாழ்வில் ஒரு முக்கிய அங்கமாக இருந்தது ஒரு காலம். இப்போது அதன் நிலையே வேறு. தமிழ்த் திரையுலகில் என்னை ஆட்கொண்ட முதல் பத்து நபர்களில் முக்கியமானவர்கள் மூவர் – சிவாஜி கணேசன், டி.எம். சௌந்தர்ராஜன், எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன். இவர்களை சரித்திர நாயகர்கள் என்று நான் கொண்டாடினால் அது மிகையில்லை என்று என் தலைமுறையினர் ஒத்துக் கொள்வார்கள். இவர்கள் மூவருக்கும் ஒரு ஒற்றுமை என்னவென்றால், மூவரையும் தேசிய விருது கொடுத்து மத்திய அரசு கௌரவிக்கவேயில்லை. மக்கள் மனதில் உயர்ந்த இடத்தில் அமர்த்தி கௌரவிக்கப்படும் இவர்களுக்கு அந்த விருதுகளால் ஒன்றும் பயனில்லை என்று கருதி அரசு அவர்களைக் கண்டு கொள்ளவில்லையோ என்னவோ! 1955 முதல் 1980 வரை, ஒரு கால் நூற்றாண்டு கோலோச்சிய இவர்கள் தமிழ் உலகுக்கு அளித்த கலைத் தொண்டு வரையற்றது.

அதிகம் கல்வி பயிலாத சிவாஜி கணேசன் எப்படி ஒரு அற்புத மேதாவியாய் திரையில் பற்பல பாத்திரங்களாய் மாறி, ஒளிர்ந்து, மின்ன முடிந்தது என்று நினைத்தால் மலைப்பாக உள்ளது. அவர் ஒரு ‘மிகைநடிப்பாளர்’  என்று சிலர் குற்றம் கூறுவார்கள். எந்த காலகட்டத்தில் என்ன மாதிரி நடிப்பு தேவையோ, அதை அவர் சரியாகக் கொடுத்தார் என்பதே என் கருத்து. அதீதமான ஒப்பனையுடன் கலைஞர்கள் பங்கு கொண்ட தெருக்கூத்தில் தொடங்கி,  நாடகங்கள் மூலம் பின்பு பயணித்து, இறுதியில் திரையுலகில் காலூன்றிய கலை உலகம், அக்கலையை மக்களின் மன நிலைக்கும் அறிவு நிலைக்கும் ஏற்ப அந்தந்த கால கட்டத்தில் கொடுத்தது. சிவாஜி போன்றோரின் நடிப்பும் அப்படி ஒரு பரிணாம வளர்ச்சியில் மேம்பட்ட ஒன்று. ஒரே கையால் ஒன்பது பேரை புவி ஈர்ப்பு விசையை மீறி வானில் தூக்கி அடிக்கும் இன்றைய ஒல்லிக் குச்சி தமிழ் நாயகர்களின் நடிப்புதான் ‘மிகைநடிப்பின்’  உச்சமே அல்லாமல் சிவாஜியின் நடிப்பு அல்ல. அவர் உருவகப் படுத்தாத கதாபாத்திரங்கள் ஏதும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. எந்த வேடத்துக்கும் ஏற்பதாக அமைந்த அவர் முகம் அவருக்கு கடவுள் தந்த வரப்பிரசாதம். ‘கதாபாத்திரமாக வாழ்வது’ என்பது அவரால் மட்டுமே முடியும் என்பது என் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. புராண – சரித்திர புருஷர்கள் தொடங்கி, ஏழை – செல்வந்தன், தொழிலாளி – முதலாளி, படித்தவன் – படிக்காதவன், இளைஞன் – கிழவன், நாயகன் – எதிர்நாயகன் என்று எத்தனை விதமான தோற்றங்கள்! திரைப்பாத்திரங்களில், அவர் தொட்ட வரம்புகளை வேறு எவரேனும் செய்ய முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அவரின் குரல் மற்றொரு வரப்பிரசாதம். குரலால் கூட நடிக்க முடியும் என்பதை அவரை விட வேறு யாரும் நிரூபித்ததில்லை. எந்த உடைக்கும் பொருத்தமான உடல், எந்த உணர்ச்சிக்கும் பொருந்தும் குரல், எந்த பாத்திரத்துக்கும் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் முகம் என்று எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஒரு அபூர்வ நாயகன் நம் தமிழ்த் திரை  உலகுக்குக் கிடைத்தது நமது பாக்கியம். ஒரே மாதிரியான சொறி தாடியுடனும், பரட்டைத்தலையுடனும் கையில் மதுவுடனும் எல்லாப் படங்களிலும் தோன்றும் இன்றைய தமிழ் நாயகர்களைப் பார்க்கும் தண்டனை பெற்ற என்னைப் போன்ற பெரிசுகளுக்கு பழைய சிவாஜி படங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து ஆறுதல் அடைவது ஒன்றுதான் வழி.

தமிழ்ப்பட இசையுலகில் ஒரு எளிய, புதிய பாணியை உருவாக்கி முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதை கோலோச்ச வைத்த பெருமை மெல்லிசை மன்னர்களையே சேரும். பின்னாளில் அவர்கள் பிரிந்த பின்னர், எம்.எஸ்.வி அந்த இசையை சிதற விடாது மெருகேற்றியது ஒரு வரலாறு. மெல்லிசையாய் இருப்பினும் கூட அதில் கர்நாடக மற்றும் மேற்கத்திய இசை நுணுக்கங்களையும் இணைத்து, படித்தவன் முதல் பாமரன் வரை ரசித்து, உணர்ந்து, காலத்துக்கும் அந்தப் பாடல்களை மனதுக்குள் செதுக்கி வைக்கச் செய்த மெல்லிசை மன்னரின் வித்தை, இறைவனின் அருள் என்றே சொல்ல வேண்டும். எத்தனை இசைக் கருவிகளை உபயோகித்தாலும் கவிஞரின் பாடல் வரிகளை அழுத்தாமல், சிதைக்காமல் அவற்றிற்கு உயிரூட்டிய சிறப்பு அவரையே சாரும். அவற்குப்பின் வந்த இசை ஞானிகளும் புயல்களும் தங்கள் இசைதான் பாடல் வரிகளைவிட முக்கியம் என்ற கருத்தில், கவிதைகளை நெரித்து சிதைத்ததால் அவர்களையெல்லாம் என் மனம் இன்றும், இசை மேதைகளாய் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது. இசையில் எத்தனையோ சாதனைகள் செய்தபோதும் தன்னடக்கத்துடன் அதையெல்லாம் விளம்பரம் செய்யாமல் தொடர்ந்து தனது பணியை செய்தவர் எம்.எஸ்.வி. அவர் கொடுத்த தாலாட்டுப் பாடல்களின் வரம்புகளும் பரிமாணங்களும் எத்தனை விதம்! காதல் – நட்பு, சிரிப்பு – அழுகை, உறவு – பிரிவு, இன்பம் – துன்பம், ஞானம் – தத்துவம், பக்தி – நாத்திகம் இதுபோன்று எந்த உணர்ச்சிகளை எடுத்தாலும் அவை அனைத்தையும் தன் இசையால் ஆக்ரமித்தவர் அவர். அவரது இசை பரிமளிக்க மற்றொரு முக்கிய காரணகர்த்தா கவிஞர் கண்ணதாசன்; அவரது  உயிரோட்டமான கவிதை வரிகளை இவரது இசை மெருகேற்றியதா, அல்லது இவரது இசையை அவர் கவிதைகள் தூக்கி நிறுத்தியதா என்றால் என்னிடம் பதில் இல்லை. ஆனால் இரண்டும் கச்சிதமாக இணைந்து காலத்தை வென்று நிற்கிறது என்பது மட்டுமே சத்தியம்.

‘ஆஹா! குரல் என்றல் இதுவல்லவோ ஒரு ஆண்மைக்குரல்’ என்று எல்லோரையும் கவர்ந்த ஒரு குரல், திரு. டி. எம். சௌந்தர்ராஜன் அவர்களது என்றால் நாம் மறுக்க முடியாது. தமிழ் தனது தாய் மொழியில்லை என்றபோதும் அதை அற்புதமாகப் பயின்று பாண்டித்யம் பெற்றவர் அவர். சுமார் முப்பது ஆண்டு காலம் தமிழ்த் திரையுலகில் கொடி கட்டிப் பறந்த அவர், பின்னணி பாடாத நடிகர்களே தமிழில் இல்லை எனலாம். குறிப்பாக எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் சிவாஜிக்கு அவரது குரல் எப்படி கன கச்சிதமாகப் பொருந்தியது என்பது இன்றும் வியப்புக்குரியது. இவரது குரலும் சிவாஜியைப் போல் அற்புதமாக நடிக்கக் கூடியது. இவரது சிறப்பே இவரது குரல் தொனியாகும். எந்த சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ற பாவங்களை இவர் குரலில் காணலாம். வேறு எந்த பின்னணிப் பாடகருக்கும் கிடைக்கப் பெறாத ஒரு பாக்கியம் அது. அதுவே அவர் பாடல்களுடன் நம்மை ஒன்றை வைக்கும். உச்ச ஸ்தாயியில் வெகு அலட்சியமாக அவரால் குரல் சிதைவின்றி உச்சரித்துப் பாட முடியும்; அதே வேளை மிக மெல்லிய அமைதியான குரலிலும் பாட முடியும். சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர், எஸ்.எஸ்.ஆர் போன்ற கம்பீரமான நடிகர்கள் இருந்த காலத்தில் இவர் குரல் வளத்துக்கு ஒரு நல்ல களம் இருந்தது. பக்திப் பாடல்கள் உலகையும் இவர் விட்டு வைக்கவில்லை. இவரது முருகன் பாடல்கள் காலம் கடந்து நிற்பவை. எப்படிப்பட்ட நல்ல குரல்களாலும், நல்ல கவிஞர்களாலும் ,இசைஅமைப்பாலும், நாம் பல அற்புதப் பாடல்களை அந்நாளில் கேட்டு ரசிக்க முடிந்தது! சிவாஜி, கண்ணதாசன், விஸ்வநாதன், சௌந்தர்ராஜன் வெற்றிக் கூட்டணி அமைந்த 1950-80 தமிழ்த் திரையுலகின் ஒரு பொற்காலம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அது போன்ற ஒன்று மீண்டும் அமைய வாய்ப்பே இல்லை.

இன்றைய தமிழ்த்திரை உலகம் இந்த ஆசான்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு கலைவிழா நடத்தலாம். அவர்களது படைப்புகளை எல்லாம் சேகரித்து ஒரு திரை அருங்காட்சியகம் அமைக்கலாம். இன்னும் எவ்வளவோ செய்யலாம். மலேஷியா மற்றும் இலங்கை தமிழர்கள் கூட இவர்களது சிறப்பை உணர்ந்து போற்றும் காலத்தில் நம் திரையுலகம் இவர்களை அலட்சியமாக மறக்கும் சரித்திர அவலத்தை நாம் என்னவென்று சொல்வது. எல்லா நாடுகளிலும், ஏன், நம் வடநாட்டிலும் கூட அந்நாள் திரையுலக ஜாம்பவான்களையும் மேதைகளையும் போற்றிப் பாதுகாக்கும் போது நம் தமிழர்களை நினைத்தால் மனம் வெட்கப்படுகிறது. எவன் வேண்டுமானாலும் நடிக்கலாம், பாடலாம், இசைஅமைக்கலாம் என்று ஆகிவிட்ட இந்நாளில் இத்தகைய மேதாவிகளிடம் நாம் இதையெல்லாம் எதிர்பார்ப்பது நமது மடத்தனம் என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை.

 

 

 

 

Whom to Punish?

 
Last Sunday, while I was trying to find the parking place for my car at the supermarket in the old Mahabalipuram road, I happened to see a 12 year old boy riding a Honda activa scooter approaching towards my car. On seeing the panic sign on his eyes, I stopped my car and got down. Then I saw a lady in the pillion who tried and stopped the scooter just opposite to my car. I was profoundly sad to see such a scene. I told the lady politely that, it was very wrong to allow such a small boy to ride a scooter at that age. Her answer was that she was with him to guide. The answer irritated me and I had to raise my voice and tell her that it was not only illegal but also immoral to guide children in the wrong way. She apologized and told that she could not manage him, as he was very adamant to drive the vehicle. I replied that whatever the reason might be, still it was absolutely wrong to allow him to ride and that too on the wrong side of the 4 lane main road. After giving her required advice, I casually asked her job. The answer shocked me to the core. She was a teacher in a high school. I prayed to God (not only) to save her son but also all the students trained by her! Probably she is the role model teacher & mother for future India!
It is a common sight nowadays in Chennai, to see small school boys and girls under 15 riding two wheelers without license. The scenario must be the same in other cities and towns too. I wonder how their parents allow it and how the schools turn a blind eye to it. Blatant violation of rules and moral guidelines were seen in adult population only, so far. Now the painful development is that, it has spread to underage kids too. People who were born during 1975-80 must be the proud parents of such kids. Probably they want their children to be advanced in learning everything! Otherwise how do we explain the presence of mobile phone on a three year old child’s hands? Why the society has become so aggressive to handle the modern developments? We cannot blame these children. They would be naturally attracted towards such gadgets, but it is the moral obligation and responsibility of the parents to monitor their children and guide them in the right direction. A new Indian penal code (IPC) section must be made to punish the parents of such children who violate the rules and compromise the safety of people on the road. Every day we read about the tragic accidents involving such teenage kids on the road. Yesterday, some young boys not only rode bikes, but were racing with them on a busy Chennai road, knocking down a poor servant maid lady to death. In a split second, the fate of the lady who is a bread winner of a family and the boy who caused her death changed to hell. Hence as a doctor, my sincere request to all the parents is to monitor their kids, not to yield to bad requests from them and guide them towards their social responsibilities.

Politician ‘Style’

My state Tamilnadu, predicts that one more person is going to join the bandwagon of already existing wonderful group of politicians! Yes, the so called ‘Super star’ Mr. Rajnikant is (as usual) threatening to enter ‘politics’ to purify my state from corruption and inertness. Even-though it is not new to us, that whenever his film is due for release or celebration, he used to utter this threat, I feel that now he has a strong temptation to do it at last. One solid reason I could find out is, that the two strong politicians of Tamilnadu, Mr. Karunanidhi and Ms. Jayalalitha are not in the scene anymore. Probably this is an ideal time for him to try his luck in the political game. Like anybody else who joins politics, he also has clearly stated that he will not tolerate anybody to enter politics to amass wealth or indulge in corruption. I felt the ‘dejavu’, as similar statements were made by Late Chief minister Mr. M.G.R in 1977. All the media in my state (and even national media too) are busy to have debates and guessing games on this. Now one question in everybody’s mind is whether the centrally ruling BJP will woo him to join them, as it may give them a good chance to enter Tamilnadu politics. Behind the scene discussions must be going on; otherwise also it may not be difficult for them. People who know the present day Indian scenario will know what I mean!

Tamilnadu people have chosen to select their Chief Minister (CM) from Tamil film industry since 1967 as all the five CM from 1967 to 2016 were from film industry. I don’t know whether it is a stuff for Guinness records; any psychiatrist or psychologist can do a Ph.D. on the state of mind of us as to why we prefer people from ‘show business’ to rule us. I know that the cine medium could be powerful in spreading messages and fashions but our state people have become addicted to believe that the ‘reel heros’ are ‘real heros’ in life. USA stopped with one President and Governor from films (Indian influence)? But we could not be stopped. In most of the other states in India, this trend is not seen. Another interesting trend with our state people is to accept persons from other state to rule us. This shows our broad-mindedness as we accept any citizen of India. We are not linguistic or cultural fanatics. Even Mr. Rajnikant stated that he spent > 40 years of his life in Chennai and he has right to call himself a ‘Tamilian’ (even-though he still cannot talk good Tamil).

Mr. Rajnikant is adored by his fans (of all ages), and believed to be a good, religious, open minded and honest person even by others who are not his fans. I wonder how they come to such conclusion. According to me, he is a good entertainer. He has good acting talent, but he does not waste his energy on that, as his mere presence, style and ‘punch’ dialogues alone are enough for his fans. He did not even make any long standing memorable social awareness film so far. As nowadays we talk about ‘corporate-social responsibility’, as a senior man in the industry he has never participated in any social activities or at-least give his opinion on any issues that our state face. He commented to his fans that as a ‘Tamilian’ he has realized his responsibility to contribute to the state now. His fans are recollecting his old ‘punch’ dialogues in films and cheer him to proceed. But with his state of mind, I am not sure whether he can withstand today’s politics independently. But it is interesting to note that all politicians of Tamilnadu are responding to his statements. Are they jittery that he could erode their vote banks as his fans are almost in every political party? (Some time ago Mr. Vijayakant, another actor-politician did that and became the opposition leader in our state legislative assembly).

The problem with democracy is that any citizen irrespective of age, gender, religion or literacy can become a chief minister. Yes, Mr. Rajni has every right under the constitution to aspire to become CM of any state. As I said, we are broad minded and strong hearted people. If one more CM is from the film world, we can tolerate him too, as we got used to it for the last 50 years. We will sincerely believe that our hero will save us, the poor people, from evil and corruption as he does in his films!

God bless my state!

 

 

‘Multiple Choice’ Question

Which is better? Private sector or public sector? This debate goes on for ages. Communists, socialists, trade unions and anti-capitalists who do not belong to these categories will certainly back Government (public) sector, whereas capitalist investors will prefer the other. Independent India is nearing its geriatric age, but still its teething problems are not over. We lost our original civilization, culture and identity due to foreign invasions like many others, which are extinct now. We have become a mixture of multiple culture and like many countries, we look towards western pattern of living and love to get their recognition. While capitalism and materialistic world economy is the order of this millennium in many countries, there is no wonder that we too choose to take that path. Since our Government has not fully recovered from “Nehruvian” pattern of democratic socialism (!), due to various compelling reasons, we need both Govt. and private sectors for many more years to come. Whether we like it or not, we have to bear with both.

Wherever corruption is deep rooted in existence, as seen from the lowest to the top most person in a Govt. institution, the quality takes a back seat. That is obviously evident with our nauseating experiences in any Govt. offices in India. (Previously, they used to do things properly after getting a bribe. Nowadays they are not even loyal to the bribe)! They try to loot you as much as they can. The term govt. brings a repulsion in our mind. Those people who talk about the benefits of govt.sector won’t even use them in their day-to-day life. How many Govt. employees get their children educated in Govt.schools? How many Govt. doctors take treatment for their family in Govt. hospitals? If you analyze the private sector in India, it is another exciting loot story. The look nice, present themselves in a wonderful way, pretend to give an excellent service for the money spent by us, but when a problem arises they behave much worse. The only comforting factor is that they are not uniformly bad as Govt. sector. Some offer really good service and are trustworthy.

The main problem with private sector is their financial strategy. They want to make quick gains financially when the market is good. As a result they are sometimes prohibitively expensive. If you analyze the service fee in private hotels, schools, colleges and hospitals, you can obviously feel that it is exorbitant. In fact the Govt. in one way is indirectly responsible for that. I shall give you an example. In 2002, the 11 judges’ constitution bench of the Supreme Court of India gave a unique verdict in the TMA Pai Foundation case, related to private medical colleges’ admissions. The excerpts of it are as follows: Every institution is free to devise its own fee structure subject to the limitation, that there can be no profiteering and no capitation fee can be charged directly or indirectly, or in any form. A provision for reasonable surplus can be made to enable future expansion. The reasonable surplus should ordinarily vary from 6 per cent to 15 per cent for utilization in expansion of the system and development of education. The relevant factors which would go into determining the reasonability of a fee structure, are:
(i) the infrastructure and facilities available,
(ii) the investments made,
(iii) salaries paid to the teachers and staff,
(iv) future plans for expansion and betterment of the institution etc.

When I was involved in a new medical college project in Chennai in 2005, I had the opportunity to sit with the auditors to fix the fee structure based on the above guidelines. It worked out, that the annual fee to be charged per student to be 6.75 lakhs INR. But the committee appointed by the Govt. to oversee the private college fee structure visited us and fixed the fee at 3.5 lakhs without considering any of the factors mentioned. I vehemently argued with them, that when the Tamilnadu Govt. had to spend 4 lakhs/ student/year to train a student, how could it be possible for a private college spending so much (to build an excellent center at commercial rate), afford to offer education at such an amount? But they didn’t listen. Now one can understand why private colleges collect (illegal) capitation fee. The Govt. indirectly forces them to do so. The committee and the Govt. should honor the court verdict. But any Govt. wants to play to the peoples’ gallery for vote bank politics! They show the people that, they can squeeze the private sector to obey them. Even though I do not justify the present fee structure of private colleges, people should realize that developing such a big infrastructure by private sector is not easy and is quite expensive. In UAE I could run a medical college with 100 students’ intake, with an annual fee equivalent to INR 15 lakhs. The total cost of medical education there was INR 65 lakhs, whereas, in an average quality college in Chennai, it was 105 lakhs! I could attract students from India!

I am not sure whether other private sector organizations face similar problems. But if any private organization is reasonable in getting their profits, they can give wonderful service affordable to all. When Reliance company swept the broadband mobile service in India, by offering more data at an affordable cost, every other player in the field including the Govt. BSNL reduced their rates and offered more data and speed, for lesser price. They could have done that on their own, but they didn’t, till they got a fierce competitor. This attitude, is the one which I hate in private sector. Of course, one good aspect of private sector is that it is competitive, which enables us to get you more options and better quality of product and service.

Hence I vote for private sector for the following reasons;

  1. There is no monopoly; you have variety of choices, so that bad ones can be boycotted or ignored.
  2. You have opportunity to draw them to legal suits if consumer agreement is broken and win. (You can’t fight with the govt.)
  3. There is no bribe culture (or at least not yet developed).

God bless India!

 

 

Any takers?

When I started my medical teaching career in the late 80s, I was like any other typical South Indian medical teacher (including my teachers), who taught in the age old Indian style. As time went on, I could see the flaws in the medical curriculum, the examination system, especially the biased clinical examinations, the teachers’ attitude etc. Luckily my career was in private medical schools throughout. If I would have joined the Government institutes, my experience would have been the worst, due to politics! When I became the Associate professor after 6 years, I felt a restlessness growing inside me. My teaching style changed and my interest in revamping medical education was kindled. But as an ordinary Associate professor, working under someone, my options of reforms were very much restricted. However, thanks to the encouragement of my chairperson, I could possibly modify certain aspects of medical training within the Medical Council of India (MCI) framework. I read all the rules and regulations of the MCI and clearly understood the rotten medical education system. My institution underwent MCI inspection for post-graduate programs, and that experience was an eye-opener for me. I strongly felt that I can contribute much better than some old burnt out Govt. college professors who were acting as MCI inspectors in assessing the colleges in a unreasonable manner. But In India, if you need such post in MCI, you need some strong ‘pull and push’. In fact an opportunity came, but I firmly refused to get any post thru recommendation and influence. (By God’s grace, I followed that principle throughout my life).

In 2002, I got an opportunity to be a part of the main organizing group, of a new minority medical college project in Pondicherry. It was a turning point in my life, through which, I became an expert in MCI rules and MCI inspections and learnt the art of undertaking and succeeding in such inspections for new institutions. Hence I got opportunities to be involved in three new medical college projects till 2010. But my dream of creating a wonderful medical college run in a professional way, with innovative and relevant curriculum, good students and progressive teachers (and which could become a role-model institution), was never fulfilled. Probably in a country like India, it is too much to even think of such things! Anyone who starts a medical college in India has only one primary motive – to make money. The name, fame and all can be easily achieved later by aggressively hyped marketing. Many medical colleges have attained fame by these methods only. Once a hype is created, more students are attracted towards such colleges.

After retirement, I have enough time to think freely and have enlisted the requirements for starting a good medical college project in India. The list is not complete. Please read the following:

  1. Only trusts or organizations with at least 100,000 million (10,000 crores) Indian rupees as asset or turn over should enter this venture (even though even a ward councilor in politics has such huge money nowadays)! Politicians should not get involved in any such projects, to claim later the title of “Educationist” (A new fashion among the Indian politicians).
  2. The investor should have enough financial reserve, to support the project for the first ten years, without the need for bank loans.
  3. Those who start such project must be well aware of the medical need of the  community, needs of medical teachers and the students.
  4. They should have enough land in an approachable area, whether it is an urban or rural set up. Even though MCI requires only 20 acres of land for starting a new medical college in India, my preference would be to have at least 60 acres for a nice campus for future development (as nobody is going to stop with just one MBBS program).
  5. The medical college should be predominantly rural health oriented, as our country needs more primary care physicians. Corporate hospital can be started separately somewhere else to feed the medical college hospital financially.
  6. Before starting a medical college, the investor must establish and run, a charity hospital at least three years prior, to get enough patients for students’ training. Both the college and hospital should not be started simultaneously (which is a standard practice till now).
  7. The hospital should adopt nearby villages (at least two) and cover their population under Govt. health insurance. 50% premium should be paid by the hospital and the remaining should be the contribution from the patient. The villagers can be provided with health care at a very nominal cost, within their insurance coverage. Primary health center should be started in the village as per MCI guidelines.
  8. The college hospital should have a proper architecture with adequate light and air ventilation. There is no need for grand elevation, but quality materials should be used which require least maintenance in the long run.
  9. Adequate transport facilities must be provided for patient care. 24 hours emergency service should be fully equipped with required gadgets and qualified professionals to tackle all emergencies.
  10. Once the hospital runs with good number of patients, the medical college project should start. The college building should be fully completed before the first batch of students join. Enough space must be provided, especially in lecture theaters, labs, library etc. for future developments. (But ideally, a medical college should have an intake of only, 100 students per year, to have an effective implementation of self-directed group learning)
  11. Adequate paramedical and supportive staff must be appointed when the project starts. Salary and perks should be good for all.
  12. The project should be well structured both physically and functionally with required manpower and patients, so that any surprise inspection by the MCI anytime can be faced and succeeded easily. Museums, library, labs etc. should be fully equipped.
  13. Strict humanism and ethics must be followed in patient-care.
  14. Teachers who are motivated for active work such as establishing departments, training the juniors and interested in innovative ideas should be recruited with the best salary and perks possible. A ’crèche’ to take care of the babies of the faculty and staff must be available within the campus
  15. College hostels must be well ventilated and convenient for students. Students should have room choices to choose from. Good mess and canteen facilities from a good industrial caterer must be provided. Adequate Jim and sports facilities are must.
  16. Innovative integrated curriculum must be provided. High speed internet broadband facilities and user friendly teaching aids are necessary.
  17. Each student and staff must be encouraged to plant a tree and take its responsibility till they are with the institution. Each student should be allotted a village family to study in depth, and he/she should be their ambassador for health care. They should have the opportunity to feel the life and struggle of the under served rural population. They should maintain a log of their activities.
  18. The institution should have indirect online feedback system for students to evaluate their faculty and the college facilities. Faculty should have the facility to evaluate the Dean and other administrators. Faculty should have periodic appraisals evaluating their performance for their future development and promotions.
  19. All appropriate committees must be formed and actively functional. Self-study report must be prepared by every department and strategic plans for the future must also be available. Grievances redressal committee and workplace harassment committee must be active and really functional.

Well, is your head reeling? I have given only the half. Now many of you may understand the deficiencies that are seen in our medical colleges. Is there any really good hearted group willing to start such a standard medical college with the points mentioned above? If there are any such,  I am willing to put my heart and soul in that project for the first ten years. Any takers?

 

P(r)icking Therapy

As a doctor, if you treat a patient exactly as per the guidelines given in the text books and journals, what will be the result? Well, it may not be exactly positive as you predict. As we all know that a disease does not present or behave in the same way in all patients. Hence the therapy also must suit individual needs. I am going to narrate such an incident which happened in my life.

She was a 29 years old pregnant lady,  working in a private college in Chennai as an associate professor. She was seen by my friend and a working colleague, a gynecologist for her pregnancy. During the second trimester, the patient was found to have gestational diabetes. Hence my friend referred her to a popular ‘American Board certified’ endocrinologist in the city to manage the diabetic part. After a thorough evaluation, he started her on short acting insulin thrice a day with a guideline to adjust each dose according to the capillary glucose level. That meant, the patient had to check her blood glucose level with a glucometer by pricking her finger thrice daily and self-administer insulin accordingly. I won’t blame the consultant for prescribing such a treatment as her blood sugar was significantly high, which warranted such a therapy as per the international guidelines. She sincerely tried that treatment for about 3 weeks, but the result was not encouraging. During her review, the consultant added an intermediate acting insulin shot at bedtime, in addition to the existing therapy. After a month, the lady got frustrated with the pricking therapy and went back to her gynecologist to express her dissatisfaction with the endocrine consultant. It is the human tendency to try age old methods when a modern method fails. Sometimes the result may be surprising! My gynecology friend suddenly remembered me. (Before the era of so-called super specialists, she used to refer medical problems, to me only). She rang up and told me about the patient and sent her to me.

When the patient entered my consultation room with her husband, I could smell a whiff of anxiety in both of them. After an interaction for a few minutes, related to their family and other history, I could make them do away with that and talk freely with me. I told them that the consultant had prescribed the therapy as per the standard guidelines and his sole aim was to keep her blood sugar under tight control. She asked me a pertinent question.

She: If it is so, then why my blood sugar is not getting controlled?

Me: Before I could answer that, may I know your problem with the current treatment?

She: Doctor, I am a working woman in a college. I have to take class almost every day. I cannot hold the chalk-piece and write on the blackboard, as my fingers are very sore by pricking them thrice daily. (In those days there were no power point presentations). Moreover I feel like a sick patient, carrying my glucometer and pricking my fingers in front of my colleagues in our room. They look at me very pitifully and console me, which annoys me more. I feel like throwing away everything and leave my child to fate. Whenever meal time comes, the fear of pricking my finger makes me very anxious that I don’t even relish my food. Why should diabetes treatment be so cruel?

Me: Did you express these feelings to your previous consultant?

She: Yes. But his reply was very blunt. He asked whether my child’s health is important or my feelings! He asked me to bear with the therapy and continue, for my own good and my unborn child’s health.

Well, I did know how important is to control blood sugar very tight during pregnancy. I also knew the guidelines given by International societies such as American Diabetic Association (whose words were Gospel truth for endocrinologists)! I went through her diary of events and evaluated her blood sugar patterns. After deciding what to do, I started the talk.

Me: OK. I shall treat you in a painless way, so that your blood sugar will be controlled. You must agree on two conditions. First, you must follow my instructions strictly. Second, you must ensure that you take the remaining treatment with me, till the delivery of your child. Then only it will be easy for me to formulate and manage your therapy. Of course, if you are unhappy with my therapy, you can tell me and quit. Are you ready for these?

She and her husband readily agreed as long as there are no more pricking of her painful finger pulps.

I prescribed her, an intermediate acting insulin twice a day before food, to be taken for two weeks. I asked her to meet me with fasting and post-breakfast venous sugar report taken in a laboratory. She asked me whether it was fine to contact me after two weeks, as the previous doctor asked her to talk to him on alternate days about her sugar levels. I assured her that there was no need to do so. I told her to forget that she had diabetes, asked her to carry on her job normally, but just take insulin twice a day. She happily agreed and went. She met me after 2 weeks promptly. She was looking more cheerful and told me that she felt much better. I saw her sugar report which was far better than her previous ones, and increased her night insulin dose slightly higher. I requested her to repeat the blood sugar after a month and report to me. I advised her about hypoglycemia warnings and precautions.

The next sugar report was perfect and I asked her to continue the same till delivery. She was hospitalized for delivery, in the institution where I worked. I met her and adjusted the dose finally as per the needs. She delivered a healthy female baby after a day.

After three days she was discharged. Her whole family met me in my out-patient office and profusely thanked me for taking care of her problem.

She: Doctor, many thanks for understanding my painful situation before I met you. You never wanted me to prick my fingers so many times daily, for sugar testing, but still you could control my sugar effectively. If that was possible, then why doctors advise us this painful pricking therapy?

Me: See, I am a conservative physician. I see every aspect of the patient before therapy and decide, as I always treat a whole human being and not her disease alone. Do you know that all hormones in the body are villains to one hormone-insulin? When you are anxious or afraid, your hormones called catecholamines increase very much, which can counteract your insulin and make it ineffective. That was the reason, your blood sugar was never under control as you were always under stress and fear. I removed the element of fear and anxiety in you about the tests and therapy, and you responded in a beautiful way to the treatment. You helped your own therapy and not me.

She: Doctor, thank you so much. I wish that I should have met you earlier in this issue. However I will certainly recommend your name for my colleagues.

Whatever the scientific evidence says and gives us guidelines, it is for the physician to use his/her expertise in evaluating a patient wholesome and customize the therapy according to the needs of the individual. The success or failure of therapy depends on that. After all the gist of “Evidence Based Medicine” is a perfect balance between the scientific evidence, physician’s expertise and the patient’s beliefs. If some doctor treats with only one or two of  these three elements alone, he may not be able to succeed.

மனதில் நின்ற சில நினைவுகள் 6

                                                         இக்கரைக்கு அக்கரை

‘இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை’ என்ற பழமொழி நாம் அனைவரும் அறிவோம். ஆனாலும் எல்லோர் வாழ்விலும் இந்த விஷயத்தில் ஒரு முறையாவது மாட்டாமல் இருந்திருக்க மாட்டோம் . வீட்டு சாப்பாட்டை எப்போதும் சாப்பிடுபவர், திடீரென்று ஹோட்டல் சாப்பாட்டை ரசிப்பவராக மாறுவதும், ஹோட்டல் சாப்பாட்டிலேயே வாழ்வைக் கழிப்பவர்கள் வீட்டு உணவுக்கு ஏங்குவதும் நீண்ட நாள் நியதியாக உள்ளது என்றால் நீங்கள் மறுக்க முடியாது. பிறந்தது முதல் வீட்டு உணவைத் தவிர வேறொன்றும் அறியாத பிறவியான எனக்கு, முதன் முதலில் 1967 இல் ஒரு கிராமத்தில் நாங்கள் குடியேறியபோது, என அண்ணன் அந்த ஊர் ‘பத்ம விலாஸ்’ ஹோட்டலில் வாங்கித் தந்த பூரி கிழங்கும் மெல்லிய முறுகல் தோசையும் தேவாமிர்தமாகப் பட்டதில் வியப்பேதும் இல்லை. பிறகு நாங்கள் ஒரே நாளில் வீட்டில் செட்டில் ஆனதும், அந்த வாய்ப்பு மீண்டும் மூன்று வருடங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. பின்னர் திருச்சிக் கல்லூரியில் சேர்ந்து, முதல் சில வாரங்கள் ஒரு உறவினர் வீட்டில் தங்கியிருக்க நேர்கையில், மீண்டும் ஹோட்டல் அனுபவம் நேரிட்டது. ஸ்பெஷல் முறுகல் தோசையும், கெட்டி தேங்காய் சட்னியும் சாப்பிடும் பாக்கியம் கிடைத்தது. பின்னாளில் மருத்துவக்கல்லூரியில் சேர்ந்த பின்னர் அவ்வப்போது ஹோட்டல் விஜயம் தவிர்க்க முடியாததாய்ப்  போயிற்று. எப்போதாவது உணவு விடுதியில் சாப்பிட்டபோது கிடைத்த இன்பம் அடிக்கடி சாப்பிடுகையில் காணாமல் போயிற்று. இருப்பினும் என் அனுபவத்தில் ஒரு சில ஹோட்டல்களின் பிரசித்தி பெற்ற உணவு வகைகளின் சுவைகள் இன்னும் நாவிலும் நெஞ்சிலும் ஒட்டிக்கொண்டே உள்ளது.

தஞ்சையில் எனது முதல் ஹோட்டல் சாப்பாட்டு அனுபவம், ‘வாசவி’ யில் ஏ.சி. அறையில் பெற்ற ‘ஸ்பெஷல் சாப்பாடு’தான். இரண்டு ரூபாய்க்கு, பூரி மூன்று, வெரைட்டி ரைஸ் கொஞ்சம், அளவில்லா பச்சரிசி சாதம், சாம்பார், வற்றல் அல்லது மோர்க்குழம்பு, ரசம், கெட்டித்தயிர், மோர், இனிப்பு, வாழைப்பழம், பீடா என்று சாப்பிட்டபோது, ‘இப்படி ஒரு ஆடம்பர உணவா’ என்று மலைப்பு தோன்றியது. ஆனால் எங்கள் பட்ஜெட்டிற்கு கட்டுபடியாகாது என்பதால், இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அந்த சுவையான உணவை அணுகுவோம். தஞ்சையின் மற்றொரு பாரம்பரியப் புகழ் வாய்ந்த உணவகம் ‘ஹோட்டல் மங்களாம்பிகா’. அரசு கண் மருத்துவ மனை எதிரில் அமைந்த அந்த ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்தால் ஏதோ காலச் சக்கரத்தில் பயணித்து 1948 க்கு சென்று விட்ட உணர்வை ஏற்படுத்தும். அக்காலத் திரைப்படக் கனவு காட்சிபோல் ஒரு மெல்லிய புகை மூட்டத்தில் அமர்ந்து, பின் நாலாபுறமும் பார்வையை மேய விட்டால் நமக்குத் தென்படுபவை: புராதன மர நாற்காலிகள், அறுங்கோண வடிவில் மேலே பீங்கான் பதித்த மேஜைகள், கல்லாப்பெட்டியில் நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ள விபூதி, சந்தானம், சுவர்களில் தியாகராஜ பாகவதர், பி.யு சின்னப்பா, எம்.கே. ராதா, மற்றும் புஷ் ரவிக்கை அணிந்த எம்.எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி, டீ.ஆர். ராஜகுமாரி, ஜி.வரலக்ஷ்மி, குமாரி கமலா போன்ற நட்சத்திரங்களின் பெரிய அளவு புகைப்படங்கள், மற்றும் லோட்டா அளவில் பெரிய டம்ளர்கள். எங்களைப் பார்த்தவுடனேயே முகம் மலரும் ‘ரங்கண்ணா’ என்ற சர்வரின் உபசரிப்பு ஒரு தனிச் சிறப்பு. பொதுவாகவே தஞ்சை மண்ணின் மைந்தர்களான எங்களைப்போன்றவர்கள் நல்ல filter காபி க்கு உயிரை விடுபவர்கள். அந்த ஹோட்டலின் விசேஷ அம்சம் ‘டிகிரி காஃபீ’. அந்த வடிகட்டி காபியின் மெல்லிய கசப்பு கலந்த, குடிக்கும்போதே தலைக்கேறும் புத்துணர்ச்சியும், குடித்தபின் வெகு நேரம் நாக்கில் நிற்கும் சுவையையும் இன்று நினைத்தாலும் அடடா என்று சிலிர்க்கிறது! மருத்துமனை போஸ்டிங் வரும்போதெல்லாம் நண்பர்கள் கூட்டத்துடன் எங்கள் மருத்துவ ஆசிரியர்கள் கூட்டமும் சேர்ந்து காலை பத்து மணிக்கு அங்கே சென்றால், எங்களுக்கென்று அமைக்கப்பட்ட ஒரு விசேஷ அறையில் காஃபீ உபசரிப்பு நடக்கும். நோய்களைப்பற்றி நாங்கள் விவாதித்ததை விட அந்த காபீயின் மகத்துவத்தைப் பற்றி விவாதித்ததே அதிகம் என்று சொல்லலாம்.

தஞ்சையில் சில இரவுக்கடைகள் புகழ் பெற்றவை. நாங்கள் இரவு டூட்டியில் இருக்கும்போது அந்தக் கடைகளுக்கு விஜயம் செய்யாமல் இருக்க மாட்டோம். அப்படி ஒரு கடைக்கு ஒரு வயதான அந்தண தம்பதியர்  முதலாளிகள். இரவு பத்து மணிக்கு தொடங்கி, விடிகாலை நான்கு வரை வியாபாரம் நடக்கும். இட்லி மட்டுமே கிடைக்கும். தொட்டுக்கொள்ள சட்னி, சாம்பார், மிளகாய்ப்பொடி. என் நண்பன் ஒருவன் எப்போதும் சுமார் இருபது இட்லி சாப்பிடுவதை வாடிக்கையாகக் கொண்டவன். அந்த மாமியின் இட்லி சுவை இன்றும் நினைவில். எங்கள் மருத்துக்கல்லூரி எதிரில் ‘ஸுலேகா’ என்ற கூரை வேய்ந்த ஹோட்டல் ஒன்று துவங்கினர். அந்தக் கொட்டகையில் நுழைய ஆரம்பத்தில் எங்கள் மருத்துவ கெளரவம் இடம் தரவில்லை. ஆனால் ஓருநாள் எங்கள் நண்பன் ஒருவன் அங்கு ‘பராட்டா’ (எங்கள் ஊரில் அதை புரோட்டா என்றும் poori யை boori என்றும் அழைக்கும் வழக்கம் ) பிரமாதம் என்று சொல்லியபின், எங்கள் கௌரவத்தையெல்லாம் மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு அங்கு சென்றோம். உண்மையிலேயே பரோட்டா குருமா அங்கு நன்றாகவே இருந்தது. பின் அடிக்கடி அங்கு செல்வதை வாடிக்கை ஆக்கிக் கொண்டோம்.

எங்களின் வருடாந்திர விடுமுறைக் காலமான டிசம்பர் மாதம் தவறாமல் சென்னை விஜயம் செய்வோம். அப்போது சென்னையில் நாங்கள் புதிய உணவகங்களைத் தேடி சென்று சாப்பிடுவதை வழக்கமாக்கினோம். அண்ணா சாலையில் புஹாரி பக்கத்தில் தொடங்கிய ‘சுவப்னா’ ஹோட்டலில் ஸ்பெஷல் சாப்பாடு நான்கு ரூபாய். எங்கள் நண்பர்கள் குழு பல நல்ல உணவுப் பிரியர்களை உள்ளடக்கியது. சாப்பிடத் தொடங்குகையில் முதலில் ‘வரவேற்பு பானம்’ என்று அருமையான எலுமிச்சை சாறு வந்தது. பின் பூரி மசால். எண்ணிக்கை இல்லாமல் சாப்பிடலாம் என்றதும், என் நண்பன் ஒருவன் சுமார் இருபது விழுங்கினான் என்று ஞாபகம். பின்னர் சாப்பாடு வந்தது. சிறிய கிண்ணத்தில் சாம்பார் வைத்ததை ஆட்சேபித்த எனது மற்றொரு நண்பன் சர்வரிடம் ‘தம்பி, நாங்கள் எல்லாம் தஞ்சாவூர்க்காரங்க; சாம்பாரை இப்படியெல்லாம் கிண்ணியில் வைத்தால் எங்களுக்கு கட்டுப்படி ஆகாது. நிறைய தேவை’ என்றதும் சாம்பார் வாளி எங்கள் மேஜை மேலேயே வைக்கப்பட்டது. அந்த ஹோட்டல் சாப்பாடு மிகவும் நன்றாக இருந்தது. ஏனோ சில ஆண்டுகளிலேயே அது மூடப்பட்டது. (‘உன்னை மாதிரி நிறைய பேர் 30-40 பூரி சாப்பிட்டே ஹோட்டலைக் காலி பண்ணிட்டாங்கடா’ என்று எங்களின் பூரி நண்பனை கேலி செய்வோம்).

நாங்கள் நான்கு பேர் கொண்ட நண்பர் குழு, அடிக்கடி டூர் செல்வதை பழக்கமாக வைத்திருந்தோம். ஒரு முறை இரவில் மதுரை செல்கையில், வழியில் துவரங்குறிச்சி என்ற ஊரில் பேருந்து நிறுத்தப்பட்டது. அசைவப் பிரியனான எனது மற்றொரு நண்பன் பாய்ந்து சென்று ஒரு வழியோரக் கடையில் இடம் பிடித்தான். ‘இங்கு கிடைப்பதுபோல் ருசியான பரோட்டா ஈரேழு உலகிலும் கிடைக்காது’ என்று சர்டிபிகேட் கொடுத்த அவன் உள்ளங்கை அளவே இருந்த பரோட்டாக்களை ஒரு பிடிபிடித்தான். உண்மையிலேயே அங்கு அந்த சிறிய சைஸ் பரோட்டா குருமா ரொம்ப அருமையாகவே இருந்தது. பின் எப்போது அந்த வழியாகச் சென்றாலும் அங்கு பரோட்டா சாப்பிடாமல் நங்கள் போனதேயில்லை. சொல்லப்போனால் மருத்துவக்கல்வி படித்து, சுத்த உணவு, சுகாதாரம் என்று வாய் கிழிய நாங்கள் பேசினாலும், படிக்கும் காலத்தில் நாங்கள் சாப்பிடாத வழித்தட, மற்றும் பிளாட்பார உணவுக் கடைகளே இல்லை என்று சொல்லலாம். சுகாதாரத்தைவிட உணவின் சுவையே பெரிது என்று சொல்லி எங்களை வழி நடத்திய, எங்களின் நாக்குகளுக்கு, நாங்கள் அடிமையானோம் என்பதே உண்மை. ‘கல்லைத் தின்றாலும் செரிக்கிற வயசு’ என்று என் அம்மா சொல்லும் சொல்லை வேத வாக்காக நம்பினோம். அதனாலேயோ என்னமோ எங்களின் உடலுக்கு எந்த கெடுதலும் ஏற்படவேயில்லை.

பெரிய மருத்துவரானபின் சென்னையில் சாலைகளில் செல்லும்போது வழியோரம் உள்ள ‘கையேந்தி பவன்களில்’ நிற்கும் மக்கள் கூட்டத்தைக்கண்டு, அந்த நாளில் இப்படியெல்லாம் நாமும் சாப்பிட்டோம் என்று நினைத்தால் வேடிக்கையாக இருந்தது. இப்போது அப்படிச் சென்று சாப்பிட கெளரவம் இடம் கொடுக்குமா அல்லது வயிறு இடம் கொடுக்குமா என்று தெரியவில்லை. நான் சுவையான ஹோட்டல்கள் என்று பட்டியலிட்டு சாப்பிட்ட அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் ஒரு நெடிய கட்டுரை எழுத நேரிடும் என்பதால் இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன். அக்கரை இக்கரை இரண்டுமே பச்சை, என்று நினைக்கும் என்னைப்போன்ற பலர், அவரவர் ஊர்களில் பிரசித்தி பெற்ற சிறிய பெரிய  ஹோட்டல்களில், எங்களைப்போல் ரசித்து உணவருந்தி மகிழ்ந்திருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். ‘எது சுவையானது- வீட்டு சாப்பாடா அல்லது ஹோட்டல் சாப்பாடா’ என்ற விவாதத்துக்கு நான் வரவில்லை. இரண்டுக்கும் தனித்தனி மகத்துவம் உண்டு என்பது என் எண்ணம். எங்கள் காலத்தில் நல்ல ஹோட்டல்கள் குறைவு என்பதால் சுவையான பண்டங்களைத் தேடி அலைய வேண்டியிருந்தது. ஆனால் இன்றோ மூலைக்கு மூலை சரவண பவன், வசந்த பவன், சங்கீதா, அஞ்சப்பர், தலப்பாக்கட்டி, புஹாரி, என்று சங்கிலித் தொடர் உணவகங்கள் நிறைந்து கிடைப்பதால், மக்கள் இவற்றை நோக்கிப் படையெடுக்கத் தொடங்கி விட்டனர் என்று எண்ணுகிறேன். தற்போது நகர ஹோட்டல்களில், எல்லா நாட்களிலும் நிரம்பி வழியும் குடும்பங்களின் கூட்ட நெரிசலைக்  கண்டால், வீட்டு சாப்பாடு என்ற ஒன்றே இருக்கிறதா என்ற கவலை வளருகிறது. ‘அம்மாவின் கைமணம்’ என்ற ஒன்றை வருங்கால சந்ததியினர் மறக்கப் போவது திண்ணம். தம்பதியர் இருவரும் வேலைக்கு ஓடிட வேண்டிய சூழலில் சமையற்காரியின் தயவால் உணவு கிடைக்கப்பெறும் பாக்கியம் பெற்றவர்களுக்கு வீட்டுக்கும் ஹோட்டலுக்கும் பெரிய வித்யாசமிருக்காது. வாழ்த்துக்கள்!

 

 

 

Is NEET Not Very Neat?

Life in Chennai is interesting nowadays. A new reason for starting fresh agitations has come up! Yes, I am quoting the incidences related to the National Eligibility cum Entrance Test (NEET) for selection to Medical and Dental programs in India this year. It was conducted all over India last Sunday, the seventh May 2017. The Central Board of Secondary Education (CBSE) who conducts the test since last year, has clearly given the guidelines for competing students, about the dress code, jewelry, shoes etc. during the exam, in their prospectus and online applications. Unless the students agree to abide by the rules and guidelines, their application will not be accepted by the procedure. When students appeared for the exam on Sunday many were not adhering to the guidelines. Those who did not follow the dress code were asked to follow it by the invigilators, to be allowed inside exam center. Now the questions asked by politicians, social activists, parents as well as students are: ‘why so tough rules? Why students who do not follow them are humiliated by the exam invigilators? Why they were frisked like criminals’? In fact there was one ugly incident in Kerala where a girl was asked to remove her inner ware which contained metal lining detected by metal detector. That was an isolated incident but has to be strongly condemned. I think already CBSC had suspended those lady teachers responsible. Further appropriate action should follow. The big hue and cry are in my state Tamilnadu. Why? Because Tamilnadu hates NEET and vehemently opposes it. Our students as well as politicians would love to shrink themselves into our own state shell and do not want to compete with the world. Now, when there were problems during the exam, all persons with vested interest found a golden opportunity to make a big show. Newspapers and media are shedding crocodile tears for the ‘poor humiliated students’ in their news and debates. In all channels angry, crying students and parents are seen shouting at the central government!

Why CBSC was so strict in their guidelines about ‘dos and donts’? Because of late, there is rampant cheating in many public exams and competitive exams all over India. Is it a new phenomenon? No. Cheating in exams is there since ages. In our days there were less resources for that. Students used ‘bit’ papers in which they used to write answers in very tiny letters are hide them in their dress (including inner ware; girls were no exception!). Sometimes answer sheet written by one student will be passed on to others for copying. In my medical college, (70s) the exams were conducted in our auditorium with lot of windows. Students would throw the question paper once it was issued. The people waiting outside would pick them up, go to the library, copy answers in tiny ‘bits’ and return back to throw them inside the exam hall. Girls used to hide bits in their long hair. A few years ago the rampant cheating in school exam, helped by parents in Bihar who climbed the walls of all floors of exam hall was on every news in India. (Pic)Adventurous-Mass-Copying-in-Bihar-and-Jharkhand-States_main

But now the technologies are far advanced which make these cheating business very innovative. I myself had caught a student, who was using a pen with a scanner to scan the question paper and send it out via blue tooth. He received answer via a tiny earphone hidden by his long hair covering his ears! In the Middle East university where I worked as a Dean, I was forced to check the hear scarfs (worn by girls as per their religious code) by lady faculty for hidden ear phones and had caught some students. The small mobiles were secretly hidden inside the dress and taken inside exam hall. Usage of cell phone signal jammers was made necessary, (Unfortunately it cannot jam bluetooth transmission). Very tiny cameras with blue tooth facilities, which can be hidden in buttons, pens, clips, jewelry, screws etc. are freely available in market. Students know very well how to procure them and use them. Especially, in competitive exams on which their future dreams are involved, there is every possibility of cheating. An interesting but a stupid question is asked by everyone is: ’why treat every student like a criminal and frisk him/her for a few who were involved in cheating’? My answer is: ‘How do you know, who is the culprit unless you screen all’? Only one terrorist carries a bomb. But whole population has to undergo scanning in places such as airports, stations and malls. Is it not justified?

The present trend among this generation of students is deliberate and blatant violation of rules in all walks of life. Not that our generation was always law-abiding, but such rule-breaking population was very tiny. Whether it is in traffic or school or college, now they behave as if, breaking rules is their birth right or privilege! I won’t entirely blame them only, for such behavior, as many of their parents are worse, who encourage them to do so. Recently Chennai high court has commented about school students <16 years of age using two wheelers very freely on the roads, leading to lot of accidents. Even in Middle East, where tough rules are in place, I had seen young unlicensed youth dying in car crashes in highways. It is self-discipline and role model parents, the factors which can create a better society. If that is a utopian dream then strict rules are necessary and hence they are in place.

When somebody agrees to follow the rules and sign an undertaking, while joining an institution or appearing for exam, then demanding freedom and human rights are absolutely idiotic and laughable. Can you enter an operation theatre with your clothes and jewelry demanding your right to your freedom? Students have no right to claim innocence about rules and guidelines. Students are very smart in internet and social media. They cannot pretend as if they are unaware of dress code or jewelry code when they appear for entrance exam for medicine. Educated parents are still worse nowadays. They support their erring children as if they are right. If students have such a callous attitude of not bothering to know the rules, then according to me they are unfit to become a doctor, because among all, the doctor community has to be strict in following rules, guidelines and ethics.

So, the arguments of ‘cutting full sleeve to half sleeve, forced removal of jewels, not allowing jeans with big buttons and shoes, not allowing for going late’ are  all utter non-sense. Projecting the invigilators who did their duty, as monsters and making everything as an emotional issue are condemnable. Politicians who hate orderliness always fish in troubled waters. But a student community who aspire to become doctors in future should behave more carefully and responsibly in respecting the law of the land. They should not be the crying babies playing victim card as if they are all ignorant. They must learn that their freedom has to be sacrificed in certain places and situations for better good to happen. Will they allow any of their peer to cheat to get a better score than them and destroy their chance of getting the seat?

I expect some litigations in the court and some pressure for re-exam in the days to come. We have to see the Human rights commission going to behave? However, the CBSC should take more caution while conducting an all India exam like this. There are rumors that in some places in Bihar, answers were leaked. Hence adequate precautions are to be taken next year to avoid any unwanted incidents and controversies. A good motive in bringing a standard, should not be spoiled by a faulty implementation.